شهید تنگسیری تنها دو روز پیش از شهادتش این کتاب را خواند و در صفحهی اولش یادداشتی با دستخط خودش نوشت چند روز بعد، همان کتاب با آخرین یادگار شهید به دست نویسنده رسید...
کتاب عربیکا به قلم وحید یامینپور که توسط انتشارات سوره مهر روانه بازار شده است، روایتگر سفری پرماجرا به لبنان و تجربههای نویسنده از دل جنگ و بحرانهای این کشور است. یامینپور در این اثر با توصیف حال و هوای کشور لبنان و مردم مقاوم آن، تصویری زنده و تأثیرگذار از زندگی و ایستادگی در شرایط سخت ارائه میدهد.
عربیکا راوی ما بین اولین سفر نویسنده در سال ۲۰۰۳ و دیدار با سید حسن نصرالله و آخرین سفرش در سال ۲۰۲۴ و پس از شهادت سید مقاومت است.
یامینپور در این کتاب، دیدار خود با سید حسن نصرالله را که در سال ۲۰۰۳ انجام شده است، روایت کرده و همچنین به سفرش پس از طوفان الاقصی در همان سال پرداخته است. علاوه بر آن، عربیکا با نگاهی تاریخی به مقاومت فلسطین و مسئله صهیونیسم، به معرفی چهرههای شاخص جبهه مقاومت نیز میپردازد.
در بخشهایی از این سفرنامه، تجربههای نویسنده در مواجهه با بمبارانها، شهادتها و شرایط نابسامان لبنان، بهویژه پس از شهادت سید حسن نصرالله، با نثری تأثیرگذار روایت شده است. این اثر با جزئیات دقیق، بهگونهای به ترسیم بحرانها و رشادتهای مردم لبنان میپردازد که مخاطب را با واقعیتهای ملموس این مقاومت آشنا میکند.
یکی از ویژگیهای برجسته این کتاب، جنبه آموزشی آن است. عربیکا برای کسانی که از تاریخ آغاز مقاومت لبنان و فلسطین بیاطلاع هستند، بهخوبی روند شکلگیری و تداوم این مقاومت را توضیح میدهد و تصویری روشن از چگونگی رسیدن به این نقطه از ایستادگی را ارائه میکند همچنین ما شناختی نسبت به فرماندهان شاخص مقاومت دست پیدا میکنیم.
این مردم تا به حال دست کم سهبار خانهشان را از نو ساختهاند. آن جنوبی حتی همین چندماه پیش همان موقع که در حیاط خانهاش قلیان میکشید و به در و دیوار خانهاش نگاه میکرد، نقشهٔ جدید خانه را در ذهنش کشیده؛ با خودش گفته: «اگر دفعهٔ بعد اسرائیل خرابش کرد، اینبار اینطوری میسازمش.»
شهید تنگسیری تنها دو روز پیش از شهادتش این کتاب را خواند و در صفحهی اولش یادداشتی با دستخط خودش نوشت چند روز بعد، همان کتاب با آخرین یادگار شهید به دست نویسنده رسید...
اولین جلسه رونمایی حضوری و جشن امضای کتاب عربیکا با حضور نویسندهی کتاب جناب آقای وحید یامین پور
ibna.irبه گودال میرسیم.
خاکها سرخ است؛
سرخیای که تا آن روز ندیدهام.
به گودال زل میزنم.
امان از گودال! ...
چقدر از گودال روضه شنیدهام.
همهی روضهها مال گودال است.
دلم برای خندههای سید تنگ میشود. حتما آخرین لحظه هم لبخند زده به روی شهـ..ادت، که سالها انتظارش را کشیده ...
دلتنگی میآید و میماند اما گریه را به تعویق میاندازم.
این گودال سرخ همچون یک جراحت تازه بر تن ضاحیه ماندهاست و خواهد ماند.
نظر خوانندگان
برای نوشتن نظر وارد شویدهنوز نظری ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!